IZAZOVI KOSOVSKOG ČVORA

 IZAZOVI KOSOVSKOG ČVORA

Dragiša Lapčević: „Deleći Balkan na pojedine male zemlje vi ćete stvoriti izvore za nova trvenja među balkanskim narodima i balkanskim državicama.“

Manupulacije, falsifikovanje i politiziranje istorije ne samo što je naučno i etički ne dopustivo već je i nemoralno, zločinačko delo. Na žalost, s tim pojavama se danas sve više susrećemo.

Pitanje Kosova i Metohije jedno  je od najsloženijih pitanja procesa destabilizacije i potpuog razbijanja avnojevske Jugoslavije, prevaranja čitavog Balkna u bure baruta koje su imperijalističke sile stalno „gasile dolivanjem ulja“.

Jedan od najsloženijih uzroka današnje kososke drame upravo leži u ranjenim međunarodnim odnosima nastalim dominacijom SAD posle rušenja Berlinskog zida i razbijanja SSSR-a. Ne zna se koliko je hiljada milijardi dolara koštao kapitalizam da razbije i onesposobi socijalizam u Evropi i nametne dominaciju jedne imperije kao što su SAD. Ideološka  borba i krstaški rat protiv komunizma pomahnitali haotični kapitaizam i dalje vodi ne prezajući ni od čega u svom nastojanju da socijalizmu navuku demonizovanu sliku i zauvek ga uklone kao opasnost za svoj opstanak.

Narodi KiM moraju samostalno da odlučuju o svim pitanjima ekonomskog, kulturnog, političkog i društvenog razvoja. Razloga za međusobno nepoverenje dva ključna naroda u Kosovskoj drami – Srba i Albanaca ima mnogo. Većina ima duboke istorijske korene i duboku su usađeni u kolektivnu svest. Sa druge strane, stotine je svetlih primera međusobnog dubokog pošovanja i požrtvovanosti ova dva naroda.

Simbioza i prožimanje balkanskih naroda, odupiranje osvajačima, borba za slobodu i nezavisost još više su ih zbližili. Istorijska je istina da se u redovima vojske cara Dušana nalazio i značajan broj Albanaca. A prilikom velike seobe Srba sa Kosova pod patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem sa tim stradalnicima povlačili su se i Albanci. Marko Miljanov u svojim „Primerima čojstva i junaštva“ na isti način slavi i uzdiže viteštvo i moralne vrline Srba, Crnogoraca i Albanaca. Čovek i čovečnost za njega su bili početak i kraj svih podel među ljudima i narodima. Saradnja srpske vojske i albanskog Esad-paše pokazala je svoju vrednost tokom povlačenje srpske vojske i civila krajem 1915. i početkom 1916. godine. Esad-paša Toptani je rekao da srpsku vojsku niko ne sme napasti,nažalost bilo je i onih koji su se o ovo oglušili zadajući udarce srpskoj vojci i narodu tokom povlačnja. Esad-paša je kasnije sahranjen na vojničkom groblju na Tijeu u Bolonjskoj šumi, zajedno sa srpskim vojnicima, gde i dan-danas u moru krstova stoji i jedan polumesec. Između dva rata KP Jugoslavije  je odigrala važnu ulogu u stvaranju KP Albanije, a kasnije i u organizovanju NOP-a Albanije, u formiranju i konstituisanju organa nove vlasti i državnopravnog lika nove države. Inicijativu za povezivanjem razjedinjenih grupa albanskih komunista dala je 1939. godine KPJ, koja uspostavlja vezu sa Albancima preko sekretara Oblasnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju, Miladina Popovića. Veza je prekinuta hapšenjem Popovića jula 1941. godine, ali je obnovljena iste godine inicijativom jedne skadarske grupe, u kojoj se nalazio Enver Hodža. On je osnovao i postao vođa Komunističke partije Albanije na konferenciji u Tirani 8. novembra 1941. godine. U rezoluciji je istaknut zadatak KP Albanije „da razvijemo ljubav i borbenu saradnju sa svim narodima Balkana, a pogotovu s narodima: srpskim, grčkim, crnogorskim i makedonskim, koji se herojski bore za svoje nacionalno oslobođenje“. Na poziv Vrhovnog štaba NOVJ u završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije učestvovale su i 5. i 6. divizija Narodno-oslobodilačke armije Albanije-NOVA. Zajedno s jedinicama NOVJ borile su se za oslobođenje Kosova, Crne Gore i Sandžaka, a u februaru 1945. godine prebačene su na Kosovo, gde su učestvovale u borbama za likvidaciju kontrarevolucionarnih snaga Bali Kombetar.

Dva najveća simbola antifašističkog otpora bilu su Boro i Ramiz koji su nekada označavali bratstvo i jedinstvo između Srba i Albanaca na Kosovu. Mogu se voditi večni ratovi, deliti i preimenovati države, uništavati čitava pokolenja, stvarati nove legende, može se uništiti svaki trag prošlosti, mogu pobednici pisati nove i nove stranice istorije kako god i kad god to zažele, ali svet Bore i Ramiza ne moze propasti, jer je to jedino mogući ljudski svet. Ova legenda je jednostavno neuništiva i daje večnu nadu i veru u drugačiju budućnost. Ostaje nam nada da će se u budućnosti pojati dva slična heroja koji će povezivati srpski i albanski narod i koji će da trajno označavaju albansko-srpsko prijateljstvo.

Balkanski narodi ne mogu jedni bez drugih, sudbina im je slična i recipročno zavisna. Njihova je nasušna potreba i uslov slobodnog i demokratskog razvoja je njihvo jednisvo, sardanja i solidarnost. U velikoj su zabludi oni koji se oglušuju o ovakav imperativ našeg vremena kao sudbinskog predodređenja za zajednički život na ovim burnim balknskim prostorima.

K.M.